مصاحبه با رادیو گفت و گو

پدیده بیابان زایی از منظر كنوانسیون مقابله با بیابانزایی سازمان ملل متحد به معنای تخریب سرزمین در اثر تغییر اقلیم و عوامل انسانی در مناطق خشک و نیمه خشک و خشک نیمه مرطوب است.

خسروشاهی وضعیت بیابان زایی در ایران را به شدت نامناسب ارزیابی كرد و گفت: این پدیده به اشكال گوناگون در نقاط مختلف كشور دیده می شود و سرانجام آن هم نابودی پوشش گیاهی و جانوری و تخریب منابع آب و خاك و برهم خوردن تعادل اكوسیستم هاست.

رئیس بخش تحقیقات بیابان موسسه تحقیقات جنگل ها و مراتع كشور به تبعات فاجعه آمیز بیابان زایی در كشور اشاره و بیان كرد: بیابان زایی با تغییرات منفی زیست محیطی كه به دنبال دارد می تواند امنیت سلامت، امنیت معیشت، امنیت اجتماعی و امنیت ملی و حتی بین المللی را به خطر بیندازد.

رئیس بخش تحقیقات بیابان موسسه تحقیقات جنگل ها و مراتع كشور به تبعات فاجعه آمیز بیابان زایی در كشور اشاره و بیان كرد: بیابان زایی با تغییرات منفی زیست محیطی كه به دنبال دارد می تواند امنیت سلامت، امنیت معیشت، امنیت اجتماعی و امنیت ملی و حتی بین المللی را به خطر بیندازد.

وی با بیان اینكه سالانه ۱۲ میلیون هكتار از اراضی كره زمین و به عبارتی در دقیقه ۲۳ هكتار زمین از بین می رود افزود: در حال حاضر حدود ۵۲ درصد از زمین های مورد استفاده كشاورزی در دنیا تحت تأثیر تخریب خاك قرار دارند.

خسروشاهی گفت: ۸۸ درصد از گستره كشور ما نیز تحت تأثیر پدیده بیابان زایی قرار گرفته كه تقریباً ۱۴۳ میلیون هكتار را در برمی گیرد و با شدت های مختلف در نقاط كشور دیده می شود.

این مقام مسئول ضمن اعلام هشدار درمورد خارج شدن زمین های كشاورزی از حیز انتفاع افزود: اكثر چاه های حفر شده در دامنه جنوبی البرز خشك شدند و لذا به هر نحوی كه شده باید فشار از سرزمین برداشته شود.

وی در ادامه اظهار كرد: اینكه الان شهر اصفهان در خطر فرونشست قرار دارد و پل خواجو ترك برداشته، ناشی از پمپاژهای بی رویه ای است كه طی سالها صورت گرفته است.

رئیس بخش تحقیقات بیابان موسسه تحقیقات جنگل ها و مراتع كشور با تأكید بر اینكه مقابله با بیابان زایی و ماسه های روان و گرد و غبار به تنهایی از عهده سازمان منابع طبیعی ساخته نیست، گفت: عملكرد جزیره ای و ناهماهنگی هایی كه بین وزارتخانه ها و دولت های مختلف وجود دارد باید برطرف شود.

خسروشاهی بحث عدم هماهنگی بین دستگاه ها و حتی موسسات تحقیقاتی و عدم اجرای تصمیمات و قوانین را به عنوان مهم ترین چالش پیش روی این پدیده عنوان كرد.