گرد و غبار یکی از مولفه های مهم مناطق بیابانی است. این پدیده نه فقط از فرایندهای ژئومرفولوژیک، بیولوژیک و شرایط جوی محلی است، بلکه ممکن است از تاثیر اتمسفر، اقیانوس ها و نقاط مختلف سطح زمین در منطقه ای بسیار دورتر از منبع اصلی آن باشد. گرد و غبار جوی عمدتا از فرسایش بادی در مناطق خشک و نیمه خشک حاره و جنب حاره منتج می شود. صحرای بزرگ آفریقا ، منطقه ساحل در شمال آفریقا وبیابان گبی – تاکلی ماکان در آسیای مرکزی از مناطق مهم منبع گرد و غبار بشمار می روند (شکل۱).

در هر سال ، تقریبا یک تا دو بیلیون تن گرد و غبار وارد جو زمین می شود که  معادل نیمی از کل ذرات موجود در تروپوسفر است. در برخی از مناطق، مانند استرالیا، بار رسوب سالانه حمل شده توسط باد بیشتر از بار رسوبی است که توسط رودخانه ها حمل می شود . گرد و غبار منتشر شده بوسیله بادهای جهانی، که در خاکها، رسوبات اعماق دریاها و هسته های یخ شناسایی شده نشان می دهد که مناطق مبدأ آنها بسیار دورتر از محل ظهورشان واقع شده است. گرد و غبار می تواند برای سلامتی انسان و محیط زیست، غیر نظامیان و ترابری ارتش خطرناک باشد . میکرو ارگانیسم ها و مواد شیمیایی همراه ذرات کوچک با مسایل و مشکلات زیست محیطی ، از جمله کاهش مرجانهای دریایی ، پدیده کشند قرمز ، و شیوع بیماری های قارچی در مزارع مرتبط هستند . برای ارزیابی تاثیر گرد و غبار در محیط زیست جهانی، منابع گرد و غبار جهانی مشخص شده، و میزان حمل و نقل آنها نیز قابل اندازه گیری است. محققان با کاربرد مدلهاي مسیریابی و با استفاده از داده های ایستگاه های آب و هوا شناسی و تصاویر ماهواره ای ، به ویژه اوزون طیف سنج نقشه برداری [1](TOMS) قادرند وقوع طوفانهای گرد و غبار را ردیابی کنند ، (شکل  2).

[1] - Total Ozone Mapping Spectrometer