سرانجام، انجمن علمي مديريت و كنترل مناطق بياباني ، به همت دكتر محمّدرضا اختصاصي و جمعي از علاقهمندان و متخصصين شاغل در اين حوزه كاري ، پس از سه سال پيگيري مستمر روز جمعه مورخ 13/2/87 در تالار دانشكده منابع طبيعي دانشگاه يزد بطور رسمي شروع بكار خود را اعلام كرد. اگر چه اين انجمن نسبت به انجمن هاي علمي حوزه منابع طبيعي از جمله انجمن هاي علمي آبخيزداري، مرتعداري و جنگلباني ديرتر پا به عرصه وجود گذاشت علي ايحال تولد ميمون و مباركي است بويژه آنكه فراخ ترين عرصه سرزمين ايران را مناطق بياباني در بر گرفته اند. در اين مورد لازم مي دانم به يك نكته اشاره كنم هرچند بيان اين واقعيت براي برخي از همكاران دست اندركار در حوزه فعاليت بيابان شايد قدري ناخوش آيد ولي تجربيابت چندين ساله ام در بيابان كه در گفتار كوتاه آقاي دكتر جزيره اي در ابتداي جلسه نيز نمود پيدا كرد نشان مي دهد که، بيشتر كارهاي طاقت فرساي بيابان و بيابان زدايي بر اساس اصول علمي استوار نبوده است[1]. بسياري از روش هاي بكارگرفته سالهاي پيش براي مهار بيابان زايي در سراسر كشور كه يقينا در گرماي طاقت فرساي بيابان براي همكاران احرايي ام سخت و دشوارهم بوده است براساس ازمون و خطا انجام شده است. بنده به سختي كار در مناطق بياباني كاملا واقفم چرا كه چندين سال در مناطق بياباني نيشابور، گناباد و قاين در امر تثبيت ماسه هاي روان كار كرده ام . بهر حال اميدوارم اين نهاد نوپاي علمي بقول مهندس درويش بتواند به همافزايي و تعامل بيشتر آرا و انديشگان موجود در حوزه دانش مديريت بيابان (بيابانداري) كمك كرده و نسبت به ارزشهاي ناهمتاي اين بومسازگان پهناور وطن، روشنگري نمايد.اخبار كاملتر اين نشست را در سایت مهندس درویش ببينيد
[1] -ناگفته نماند درجند سال اخير كه همكاري و تعامل بيشتري بين سازمانهاي اجرايي و موسسات تحقيقاتي و دانشگاهها بوجود آمده است وضعيت بهتري بوجود آمده است
