بنا به دعوت دوستي نا آشنا كه چند روز پيش از طريق مهندس درویش براي پيوستن به رستاخیز سبز رنگ دعوت شده بودم ( البته نه من كه كليه وبلاگستان هاي زيست محيطي فرا خوانده شده بودند) فرصتي دست داد كه بنده هم به سهم خود مشاركت ناچيزي در اين حركت نمادين و خوب زيست محيطي داشته باشم.
در زمانه حاضر بحث منابع طبيعي و محيط زيست از جمله مسائلي است كه در بسياري از محافل علمي جهان و رسانه هاي ديداري، شنيداري و نوشتاري به وفور ديده و شنيده مي شود. در اكثر موارد هشدارهايي جدي در مورد تخريب منابع طبيعي و محيط زيست و به خطر افتادن قابليت سكونت كره زمين به ساكنين و بويژه سياستگذاران و مسئولين مربوطه داده مي شود. پژوهشهايي كه در دهه هشتاد صورت گرفت و تغييرات عظيمي كه در شرايط طبيعي كره زمين به وقوع پيوست بيانگر آن بود كه كره زمين در حال گرم شدن است و جنگل هاي آن در حال نابودي اند. لاية ازن كه كره زمين را از گزند اثرات زيانبار اشعه ماوراي بنفش خورشيد محفوظ مي دارد روز بروز نازكتر مي شود و احتمال بروز انواع سرطانها را افزايش مي دهد. قدرت توليد مواد غذايي در سطح جهان به علت فرسايش خاك و بهره برداري بيروبه از زمين و آب در حال كاهش است و بيم آن مي رود كه تا چند سال ديگر جهان با كمبود مواد غذايي روبرو شود. بسياري از شهرهاي جهان با كم آبي شديد دست به گريبانند و يا هوايي فوق العاده آلوده دارند، هوايي پر از اكسيد كربن و تركيبات سرب و گوگرد كه همگي براي سلامتي انسان مضرند. اگر چه عامل اصلي ايجاد آنها كشورهاي صنعتي بشمار مي روند اما اين پديده اثرات سويي بر زندگي كل بشر خواهد داشت. تاسف بارتر اينكه هر سال تقريباً 17 ميليون هكتار از جنگل هاي جهان كه بعنوان ريه هاي زمين نام گرفته اند يعني منطقه اي برابر مساحت كشور اطريش از بين مي روند در حاليكه اين جنگل ها سهم قابل توجهي در توليد اكسيژن و پالايش هوا دارند.
مطالعات نشان مي دهد كه اگر تا سال 2050 ميلادي، درجه حرارت كره زمين 3 درجه سانتيگراد افزايش يابد سطح درياها تا يك متر بالا خواهد آمد و تا پايان قرن آينده به دو متر خواهد رسيد. در آن صورت بسياري از شهرهاي ساحلي و حتي بعضي از كشورها به زير آب خواهند رفت براي مثال يك متر افزايش آب دريا سبب بي خانماني 15 ميليون نفر از مردم بنگلادش مي شود و با افزايش دو متر آب، فرهنگ دو هزار ساله جزاير مالديو در اقيانوس هند از بين خواهد رفت به اين ترتيب مي توان گفت تا زماني كه انسان در عرصه گيتي زندگي مي كند و پيش از آنكه يك رويداد فلكي طومار زندگي او را در هم پيچيد، بايد بياموزد كه چگونه زندگي كند و به چه نحو از مواهب طبيعي برخوردار گردد. چه محدودیتها و مشکلات تهیه امكانات زندگي، اين جمعيت را بسويي كشانده است كه نتيجه آن با پيشروي به سوي عرصه هاي اكولوژيكي طبيعي و دست نخورده و يا در جهت تبديل زمين هاي مرغوب كشاورزي به محدوده شهرها و امثال آن مي باشد. در اين راستا اراضي جنگلي و مرتعي شيب دار به زراعت هاي ديم بي حاصل تبديل شده ، حرارت بيابانها و داغي شنزارها اراضي همجوار خود را درهم نورديده و همه و همه حلقه محاصره بر انسان را لحظه به لحظه تنگ تر كرده و نهايتا موجب افزايش بهره برداری بيش از پيش انسان از منابع طبيعي شده است و اين مسئله پيامدي جز كاهش ذخاير منابع طبيعي در داخل و خارج از زمين را به دنبال ندارد. به اين صورت همواره سطح آبهاي زيرزميني پايين تر رفته، محيط زيست اعم از زمين، هوا و آب آلوده تر شده و بروز وقايع ناهنجاري از قبيل بروز سيلابها و شتشوي حجم عظيمي از خاك هاي حاصلخيز كشاروزي فزوني يافته است. در ادامه اين داستان غم انگيز برداشت انسان از طبيعت بيش از پتانسيل آن و بدون رعايت هيچگونه اصول منطقي و علمي صورت مي پذيرد و به هر طرف كه بنگريم برآيند همزيستي انسان و طبيعت چيزي جز حركت به سوي ايجاد بي نظمي و اغتشاش در طبيعت و محيط زيست نمي باشد. روند رو به افزايش سيل در كشور به خوبي نشانگر بروز اوضاعي است كه بر منابع طبيعي وارد شده است و اگر امروز با آن برخورد صحيح و مسئولانه صورت نگيرد در آينده ممكن است خطراتي ايجاد كند كه جلوگيري از آنها امكان پذير نبوده و يا با هزينه اي سنگين و مشكلات فراوان انجام پذيرد. اكنون سخن گفتن از منابع طبيعي تجديد شونده بيش از هر زمان ديگري ضرورت دارد، ضرورتي اجتماعي و انساني كه نمي تواند تنها به بحثهاي خصوصي كارشناسي بسنده نمايد بلكه بايد در جهت تنوير افكار عمومي و افزايش معرفت اجتماعي در زمينه منابع طبيعي گامهاي اساسي برداشت و منابع طبيعي را به جامعه اعم از مردم عادي، مسئولان و سياست گذاران و مراكز تصميم گيرنده كشور معرفي نمود
